Lapbook o Amelii Bedelii

W końcu zostały przetłumaczone na język polski! Przezabawne książki o poczciwej gospodyni Amelii Bedelii, która nie rozumie idiomów i bierze wszystko dosłownie. Dorosły czytelnik między wierszami domyśli się, że bohaterka jest obcokrajowcem, to najprawdopodobniej Francuzka pracująca u domu Anglików.
Śliczne, zachęcające do czytania ilustracje, duża czcionka i komedia omyłek czyni z tej książki rewelacyjną lekturę dla młodych czytelników, tych zaczynających przygodę z samodzielnym czytaniem*.

Nie mogłam się oprzeć, żeby nie wykorzystać ich na lekcjach. Aż się prosi, żeby przy okazji omówić przenośnie, powiedzenia, dodać kilka elementów do wyrabiania świadomości językowej.
Przeczytaliśmy 3 części i zrobiliśmy lapbook. Zajrzyjcie :-)

Zielony brystol formatu A3 złożyłam na 3 części. Do środka włożyłam niebieski brystol formatu A4  i całość zszyłam zszywaczem u góry lapbooka (nad napisem).
Po otwarciu, czeka na nam pierwsza miniksiążeczka (no, nie taka mini) dotycząca pierwszej czytanej przez nas części "Amelia Bedelia  i przyjęcie niespodzianka". W okienkach miejsce na wpisanie tytułu, tłumacza i ilustratora. Jest też miejsce na subiektywną ocenę książki (maksymalnie 5 śliwek  - kto czytał, ten wie dlaczego ;-)).

W środku domu znajduje się charakterystyka Amelii i krótkie opracowanie jej zadań domowych w kontekście idiomów, których ona nie zrozumiała.
W naszym przypadku chodziło też o zaproponowanie formy na tyle atrakcyjnej, by zachęciła uczennicę w ogóle do pisania.

Na kolejnej stronie jest wklejona nasza karta pracy o przenośniach.

 

Niżej kolejna miniksiążeczka dotycząca "Wracaj, Amelio Bedelio!". Jest w kształcie piekarnika, co nie jest przypadkiem ;)

W środku znajdują się 4 domki - miejsca pracy Amelii. I znów zadania na rozumienie treści książki.

Na następnej stronie coś lekkiego, na deser - labirynt znaleziony w internecie.

 I zadanie:

Chętnie wyściskałabym osobę, która wymyśliła lapbooki. Sprawdzają nam się rewelacyjnie - są bardzo atrakcyjne i dla dzieci, i dla dorosłych, treściwe - można w nich umieścić mnóstwo informacji i dzięki miniksiążeczkom szatkują cały materiał na mniejsze części przez co łatwiej jest się nauczyć tego, co trzeba. Nigdy się nie dezaktualizują - można je wykorzystywać zarówno z przedszkolakami, jak i gimnazjalistami. Polecam!


*Zachęcałabym do jej przeczytania raczej dzieci w wieku około 10 lat ze względu na przenośnie, których zrozumienie jest niezbędne, by pokładać się ze śmiechu w trakcie czytania.

Lapbook o Ani z Zielonego Wzgórza

Jak wspomniałam w poprzednim poście, zrobiłyśmy lapbooki ze starszymi dziewczynami przy okazji czytania "Ani z Zielonego Wzgórza".
Tak wyglądają:

Tym razem miniksiążeczki są ściągnięte ze strony LINK. Niestety brakuje książeczek do ponad 10 rozdziałów... Te domalowałam sama. W środku to samo - pytanie dotyczące przeczytanego rozdziału.

Lapbook o "Doktorze Dolittle", czyli o nauce pisania

Jak zachęcić dziecko do pisania? Co zrobić, by próbowało pisać, choć tego nie lubi, bo trudne, bo brzydko wychodzi, bo po co. No właśnie. Nie wiem. Ale w tym jednym przypadku sprawdziło mi się zrobienie lapbboka z lektury, którą właśnie czytałyśmy - "Doktora Dollitle i jego zwierząt" i polecam. Może komuś ten pomysł się przyda.

W lapbooku tym znajdują się miniksiążeczki - jedna na jeden rozdział. W nich znajdują się pytania dotyczące przeczytanej części książki. Tym sposobem ćwiczymy również czytanie/słuchanie ze zrozumieniem. Ważne, żeby pytania były otwarte, tzn. nie zaczynały się od: "Czy". Dzięki temu napisana odpowiedź będzie bardziej rozbudowana niż tylko: "Tak" lub "Nie".
Pomysł zaczerpnęłam z sieci i wykorzystałam również do pracy ze starszymi dziećmi. Napiszę o tym więcej w następnym poście.

 Rozdziałów w książce jest 20, więc nasz lapbook jest podwójny, żeby zmieściły się wszystkie książeczki.

 Tak wygląda druga okładka.

Książeczki wymyślałam sama. Pytania do tekstu również. Jeśli ktoś byłby nimi zainteresowany, proszę o adres mejlowy w komentarzu. Jedynie kolorowanki ściągnęłam z superkid.pl.
Jak pisałam wyżej, pomysł ten z mojego punktu widzenia okazał się dużym sukcesem - Ktoś, kto reagował histerycznie na sam dźwięk słowa: "zapisz", napisał 20 zdań! Bez problemu i większego oporu!

Do tej lektury zrobiłam także podsumowujący raport w kształcie Afryki. Wklejone na końcu zeszytu raporty zawierają zawsze takie informacje jak: tytuł, nazwisko autora, bohaterowie, ocena książki, a poza tym za każdym razem inne, poszerzające wiedzę teoretyczno-literacką: tym razem wstępniak do budowania planu i tworzenia streszczeń, czyli "początek", "środek" i "koniec". I dodatkowa okazja do pisania ;-)

Oto pytania do tekstu, które znalazły się w lapbooku:

1. Puddleby
Kim z zawodu był Jan Dollitle?

2. Mowa zwierząt
Kto nauczył doktora języka zwierząt?

3. Nowe kłopoty pieniężne
Jakie dwa nowe zwierzęta pojawiły się w domu dra Dollitle?

4. Wezwanie z Afryki
Czym dr Dollitle popłynął do Afryki?

5. Wielka podróż
 Kim okazał się ślepy pasażer?

6. Polinezja i król
Jak nazywał się afrykański książę?

7. Małpi most
Jak nazywała się małpka, która zaprowadziła doktora do krainy małp?

8. Przywódca lwów
Kto namówił króla zwierząt, by pomógł doktorowi?

9. Narada małp
Jaki prezent ofiarowały zwierzęta doktorowi?

10. Czarny książę
Gdzie trafił doktor?

11. Najrzadsze zwierzę
Z jakim innym zwierzęciem spokrewniony był dwugłowiec?

12. Medycyna i czarnoksięstwo
Jaki kolor oczu chciał mieć książę?

13. Ostrzeżenie szczurów
Czym miał się zająć pirat Ben Ali w zamian za uratowanie życia?

14. Czerwone żagle i błękitne skrzydełka
Do kogo należał statek z czerwonym żaglem?

15. Tu-Tu podsłuchuje
Kto ukryty był za drzwiami kajuty?

16. Plotkarki oceanu
Jaki kolor włosów miał wujek chłopca?

17. Pogłoski
Jaka rzecz (należąca do rybaka) pomogła Jipowi wpaść na trop zaginionego?

18. Skała
Co robił rudowłosy człowiek, gdy odnaleźli go nasi bohaterowie?

19. Ojczyste miasteczko rybaka
Kto czekał na powrót rybaka i chłopca?

20. Z powrotem w domu
Co zrobił doktor, zanim wrócił do Puddleby?

A także zdjęcia miniksiążeczek do poszczególnych rozdziałów:

Książeczki rysowałam sama i żałuję, że nie mam ich w formie elektronicznej, by móc się nimi podzielić. Zdjęcia muszą wystarczyć. Kolorowane były przez moją uczennicę.